Κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο, κάθε ποδηλάτης κοιτάζει το προπονητικό του πρόγραμμα και σκέφτεται: αυτό μοιάζει ύποπτα με συντήρηση. Οι βόλτες είναι σταθερές. Οι συνεδρίες στο γυμναστήριο είναι ειλικρινείς. Ο προπονητής τούρμπο έχει γίνει έπιπλο. Τεχνικά “χτίζεις βάση”, αλλά συναισθηματικά δεν χτίζεις τίποτα άλλο εκτός από…
Η εσωτερική ποδηλασία απομακρύνει τους περισπασμούς της φύσης, της συζήτησης και του ανέμου. Αυτό που μένει είναι καθαρό, αφιλτράριστο χάος. Μεγεθυμένο από έναν ανεμιστήρα που ακούγεται σαν κινητήρας τζετ και μια πετσέτα που εγκατέλειψε πριν από δύο διαστήματα.
Κάθε χρόνο, συμβαίνει. Τα φύλλα πέφτουν. Οι δρόμοι αστράφτουν με μια ταινία υγρής προδοσίας. Η ομαδική σας βόλτα γίνεται μια συνεχής συζήτηση για την πίεση των ελαστικών που με κάποιο τρόπο μετατρέπεται σε μια ολοκληρωμένη συναισθηματική σπείρα.
Θα νόμιζες ότι το δύσκολο κομμάτι της οδήγησης τον χειμώνα είναι ο καιρός. Δεν είναι. Είναι να πείσεις τους συντρόφους σου να συμμετάσχουν σε αυτή την σχεδόν κλινικά παράλογη εμπειρία. Γιατί μόλις τελειώσει η αγωνιστική σεζόν, όλοι μετατρέπονται σε μετεωρολόγους μερικής απασχόλησης και σε δημιουργούς…
Οι στάσεις σε καφέ τον Οκτώβριο δεν είναι σαν τις καλοκαιρινές στάσεις σε καφέ. Πέρασαν οι ανέμελες χαλαρώσεις, τα εκτεθειμένα μαύρισμα, η αβίαστη απόλαυση εσπρέσο στον ήλιο.
